«نسرین امینیان»، مدیر عامل موسسه سبز کاران گیلان در گفتگو با سبز پرس با تاکید بر این نکته که «بوجاق» یک پارک ملی است که از ارزش و اهمیت حفاظتی بسیار بالایی برخوردار است گفت: این منطقه به شدت تحت تاثیر هر عملیاتی است که در بندرکیاشهر صورت می گیرد.
او ادامه داد: مطابق آنچه در خبرها می بینیم اداره کل بنادر و دریانوردی طرحی که قرار بود پس از بررسی های گسترده و به همراه محاسبات اقتصادی به سازمان حفاظت محیط زیست کشور برای تصمیم گیری ارایه کند، پیش از ارایه گزارش ارزیابی، عملیات اجرایی جهت تبدیل اسکله ماهیگیری به تجاری را آغاز کرده است.
امینیان افزود: به نظر می رسد سازمان بنادر و دریانوردی محدوده بهره برداری خود را در داخل پارک ملی بوجاق نمی داند و معتقد است که عملکرد این سازمان اثری بر پارک ملی بوجاق ندارد. این در حالی است که ارزیابی اثرات زمان اجرا و بهره برداری این پروژه در مطالعات دیده نشده است و از سوی دیگر پارک ملی بوجاق طرح مدیریت تصویب شده ندارد.
او تاکید کرد: محدوده های حفاظتی، حساس و ... پارک ملی بوجاق هنوز به دقت تعیین نشده است که این خود چالش بزرگی است.
این فعال محیط زیست تصریح کرد: مجموعه پارک ملی بوجاق؛ بوم سازه ای بسیار پیچیده، حساس، آسیب پذیر و تاثیرگذار است و نیاز به مدیریتی کارآمد و همه جانبه دارد.

بندر کیاشهر از قانون ارزیابی زیست محیطی مستثنی نیست
«نسیم طواف زاده» مسئول آموزش موسسه سبز کاران گیلان نیز در گفتگو با سبز پرس گفت: مهم ترین دلیلی که این منطقه را از پایین ترین سطح حفاظتی در بین مناطق چهارگانه تحت حفاظت سازمان محیط زیست یعنی منطقه شکار ممنوع یک باره به بالاترین سطح حفاظتی یعنی پارک ملی رسانده، تراکم بالای ماهیان و پرندگان مهاجر در این پارک بوده است.
او ادامه داد: در واقع پارک ملی بوجاق که لقب پارک خشکی-آبی-ساحلی را از سال 1381 به خود گرفته، تلفیقی از رودخانه، منطقه مصبی، منطقه تالابی و منطقه ساحلی در حاشیه دریای کاسپین با مساحت بالغ بر سه هزار و 226 هکتار است که با گذر سپیدرود از میان پارک ملی بوجاق و تبدیل حوزه آن به دو بخش شرقی و غربی و در نهایت تخلیه این رود به دریای کاسپین، شرایط لازم برای قرارگیری بوم سازه های مختلف در کنار یکدیگر و تنوع گونه ها فراهم شده است.
طواف زاده افزود: این منطقه با داشتن زیستگاه های متنوع از علفزار تا پهنه های آبی و نیز قراگیری در بین دو تالاب مهم انزلی و امیرکلایه توانسته بیش از 240 گونه مختلف پرنده، تقریبا به تعداد کل پرندگان قاره اروپا را برای زمستان گذرانی و جوجه آوری پذیرا باشد.
این فعال محیط زیست گفت: سالانه انواع پرندگان مهاجر آبزی، کنار آبزی، شکاری و علفچر به پارک ملی بوجاق می آیند و در بین آن ها گونه های در خطر انقراض جهانی مثل درنای سیبری، خروس کولی، شاهین بحری، عروس غاز و پستاندارانی مانند شنگ و فک کاسپین و ماهیان ارزشمندی مثل ماهیان خاویاری (که مهم ترین بخش زندگی خود را در این تالاب می گذرانند)، ماهی سفید و سوف و گونه های گیاهی از جمله توسکای قشلاقی را می توان مشاهده کرد.
طواف زاده با انتقاد از سهل انگاری های گذشته تاکید کرد: ضروری بود که مدیران وقت استان به ارزش وجود تنها پارک ملی استان توجه بیشتری کرده و به مدیران کشوری نیز اطلاع رسانی دقیق تری می کردند.
او گفت: با این وصف با توجه به جمیع جهات لازم است پیش از هر اقدامی، ارزیابی ها به حکم ماده قانونی 192 برنامه پنجم توسعه صورت بگیرد حتی اگر این طرح از مصوبات سفر دوم هیات دولت به استان (13 اسفند 1385) باشد باز هم از این قانون ارزیابی اثرات زیست محیطی مستثنی نخواهد بود.

محیط زیست یکی از ارکان توسعه پایدار
مدیر عامل موسسه سبزکاران در بخش دیگر از این گفتگو با اشاره به اینکه داستان پارک ملی بوجاق و پروژه های حاشیه به اینجا ختم نمی شود گفت: پروژه های دیگری نیز در منطقه در حال مطالعه و اجرا است از جمله دهکده آبزی پروری، که با هدف تکثیر و پرورش ماهیان خاویاری صورت گرفته است.
او ادامه داد: البته سال ها پیش همزمان با شکل گیری پارک ملی بوجاق، استخر پرورش ماهی 100 هکتاری توسط شیلات در کنار رودخانه سپیدرود و در اراضی کنونی پارک آغاز به ساخت شده بود که این استخر پس از احداث سال ها رها شده است.
امینیان تصریح کرد: پروژه ای نیز برای ارزیابی اثرات استخر 100 هکتاری بر دهانه رودخانه سپیدرود با حمایت برنامه کمک های کوچک تسهیلات محیط زیست جهانی (SGP) اجرا شد و اکنون پس از برخی کشمکش ها، درخواست های جدیدی برای دریافت زمین بیشتر در پارک ملی بوجاق مطرح است.
او با انتقاد از احداث شهرک سینمایی به دلیل داشتن جاذبه های تصویربرداری زیبا اظهار داشت: بسیار جای سوال دارد که آیا یک شهرک سینمایی در دل پارک ملی بوجاق، استراحتگاه پرندگان مهاجر و مکانی برای تجدید قوای انسان ها و بازگشت به طبیعت، جایگاه و محلی از اعراب دارد؟!
امینیان در پاسخ به این سوال که «بعضی مسئولان محلی توسعه را متحمل هزینه می دانند و بسیاری از صدمه ها و تخریب های وارده را به این بهانه توجیه می کنند. نگاه موسسه شما چیست؟» گفت: اکنون دنیا به مرحله ای از کشف رسیده که دریافته بهترین راه مدیرت منابع نگرش سیستمی به آن است، به گونه ای که این منابع جدا از یکدیگر دیده نشوند. این رویکرد، یک استراتژی برای مدیریت یکپارچه سرزمین، آب و منابع زنده است که به حفظ و بهره برداری پایدار به شیوه ای منصافه کمک می کند.
وی تاکید کرد: به خاطر داشته باشیم که رویکرد سیستمی، مدیریت تنوع زیستی حول محور تامین نیاز انسانی است و رویکرد بوم سازگانی به دنبال منافع اقتصادی کوتاه مدت نیست بلکه هدفش بهینه سازی بهره برداری از بوم سازگان بدون وارد کردن تخریب به آن است.
مدیر عامل موسسه سبز کاران گیلان تصریح کرد: ما خواستار مدیریتی همه جانبه هستیم. اگر به پایداری توسعه می اندیشیم باید بدانیم که محیط زیست یکی از ارکان توسعه پایدار است و اگر این پایه به اندازه پایه های دیگر قابل اعتماد نباشد، توسعه ای نیز روی نخواهد داد.